نوشته‌ها
لیست نوشته ها
جستجو

شنبه - ۱۰ فروردین ۱۳۹۲

من در کتاب خواندن خیلی جان‌سخت‌ام و معمولن پیش نمی‌آید که نتوانم کتابی را بخوانم. هرگز کتابی را نیمه‌خوانده رها نمی‌کنم و حتا اگر واقعن ضعیف و اعصاب‌خوردکن باشد، باز هم می‌توانم تا ته‌اش بروم. اما یک نقطه‌ضعف هم دارم! پاشنه‌ی آشیل من آثار داستانی‌ای هستند که پانویس‌ها و توضیحات فراوان آن‌ها در انتهای کتاب آمده است. به‌عنوان مثال، از دو کتاب مشهور «چهره‌ی مرد هنرمند در جوانی» (نوشته‌ی جیمز جویس) و «نادیا» (نوشته‌ی آندره برتون) نام می‌برم. اولی را انتشارات نیلوفر با ترجمه‌ی منوچهر بدیعی چاپ کرده و دیگری را نشر هرمس با برگردان عباس پژمان. هر دو کتاب تا دل‌تان بخواهد پانویس دارند و عجب آن‌که توضیحات این پانویس‌ها در انتهای کتاب آمده، نه در انتهای هر صفحه. «چهره‌ی مرد هنرمند در جوانی» ۵۰ صفحه پانویس دارد و «نادیا» حدود ۱۰۰ صفحه!

نادیا و چهره‌ی مرد هنرمند در جوانی

 من اگر مشغول تحقیق و تتبع باشم، هزار تا پانویس و پس‌نویس و ارجاع را با اشتیاق دنبال می‌کنم، اما وقتی صحبت رمان و داستان است اوضاع فرق می‌کند. بخش عمده‌ی لذت مطالعه‌ی آثار ادبی در پیوستگی مطالعه است و در همه‌جای دنیا هم هنوز «روانی» آثار ادبی را امتیاز و حسن می‌دانند. وقتی در هر صفحه با یکی دو پانویس ــ که چه‌ عرض کنم، «‌ته‌نویس!» ــ مواجه می‌شویم و باید داستان را رها کنیم و به انتهای کتاب برویم، در روند خواندن و لذت بردن اختلال ایجاد می‌شود. بله، می‌دانم خواندن بعضی پانویس‌ها برای درک به‌تر داستان ترجمه‌شده لازم است، اما آخر چه کاری‌ست که آن را به انتهای کتاب منتقل کنیم، آن هم وقتی که تعداد پانویس‌ها و حجم آن‌ها واقعن زیاد است. من ترجیح می‌دهم توضیحات لازم را پای همان صفحه‌ای که مشغول خواندن‌اش هستم ببینم، نه در انتهای کتاب. حتا اگر بعضی صفحه‌ها فقط چند خط متن داشته باشند و بیست خط پانویس، باز هم به‌تر از این است که لازم باشد مدام به انتهای کتاب مراجعه کرد. کاش ناشرهای‌مان «پانویس‌»‌ها را «ته‌نویس» نکنند و لذت داستان‌خوانی ما را بر هم نزنند.

شما چی؟ با این‌جور کتاب‌ها مشکل ندارید؟


امکانات: Next Blog Previous Blog Blog Comments - 10 Print Blog Send To Friend Add Blog To Favorite
http://www.ketablog.ir/blogs/blog.php?code=270
دیدگاه‌
<< صفحه بعدی ۰۱ صفحه قبلی >>
مینا اروجلو
دوشنبه - ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۲
آخ گفتین!
امکانات: Email Website

ویراستار
جمعه - ۲۳ فروردین ۱۳۹۲
اگر آن یادداشت ها را پای صفحه می نوشتند، مطمئن باشید که بعضی ها می گفتند چرا این ها را در آخر کتاب نیاوردی، چون ما دوست داریم متن رمان را بدون مراجعه به یادداشت بخوانیم و اگر یادداشت جلو چشممان باشد نمی توانیم نخوانیمش. در هر حال، شیوۀ اصلی همان است که یادداشت ها، اگر تعدادشان خیلی زیاد است،  در آخر کتاب بیاید. شما که با رمانهای مشهور خارجی آشنایی دارید. همین نادیا و تصویر مرد هنرمند در چاپ فرانسۀ پلئیاد یادداشتهاشان در آخر آمده است. پلئیاد معتبرترین مجموعه در تمام دنیاست.  
امکانات: Email Website

نیماجم
پنج‌شنبه - ۱۵ فروردین ۱۳۹۲
به گمانم وقتی مترجم ناگزیر باشد از آوردن توضیحات زیاد، چاره‌ای جز تبدیل پانویس به پی‌نوشت نمی‌ماند. چون در غیر این صورت شمایل کتاب مثل منشورات دکتر باستانی خواهد شد، دو سطر متن اصلی و سه صفحه پانویس. در مورد چهره ندانستن برخی از توضیحات مانع فهم دقیق اثر می‌شود. در نتیجه خواننده دقیق می‌تواند ابتدا توضیحات را بخواند و سپس متن اصلی را. این کاری است که من می‌کنم. یا اینکه اساساً بی‌خیال فهم دقیق شود و اصلاً توضیحات را نخواند.
در نسخه‌های محشای انگلیسی آثار جویس  هم معمولاً حاشیه‌ها و توضیحات را بعد از متن اصلی می‌آورند نه پایین صفحه.
امکانات: Email Website

حسین
سه‌شنبه - ۱۳ فروردین ۱۳۹۲
پانویس ته کتاب! اگه خیلی تحمل داشته باشم بعد از خواندن کل کتاب یه نگاه بهش می اندازم
امکانات: Email Website

فریبا
دوشنبه - ۱۲ فروردین ۱۳۹۲
سلام. سال نو مبارك. حق با شماست. پانویس خواندن می تواند از بخشهای جذاب مطالعه باشد. مثلن خواندن پانویس های ذبیح الله منصوری .اما ته كتاب بودنش اصلن جذاب نیست. فكر می كنم ایلیاد و اودیسه سعید نفیسی هم این طور باشد.
امکانات: Email Website

دکتر ریتالین
شنبه - ۱۰ فروردین ۱۳۹۲
با شما موافقم. وجود پانویس ها در انتهای کتاب، پیوستگی مطالعه مخصوصا در کتابهای با تعداد صفخات بالا رو از بین می بره.
امکانات: Email Website

محمد هادی
شنبه - ۱۰ فروردین ۱۳۹۲
البته گاهی وقتها چاره ایی جز این كار نیست
مثلا پیرمرد و دریا با ترجمه دریابندری
امکانات: Email Website

صاد
شنبه - ۱۰ فروردین ۱۳۹۲
دوبلینی‌های جیمز جویس همین‌جور. بدتر هم هست، چون انتهای کتاب شامل تحلیل و مقاله شده، خیلی سخت میشه ارجاعات رو پیدا کرد.
امکانات: Email Website

چیستا
شنبه - ۱۰ فروردین ۱۳۹۲
موافقم.
همین اثر جیمز جویس را من با ترجمه‌ی اصغر جویا و به نام «سیمای هنرمند در جوانی» خواندم. ضمن این‌که ترجمه‌ی بدی بود، پانویس‌هایِ زیاد و نظم‌برهم‌زنی  هم داشت.
امکانات: Email Website

نسرین قربانی
شنبه - ۱۰ فروردین ۱۳۹۲
سلام و خسته نباشید. کاملن صحیح می فرمایید. یادم است چند سال پیش در کلاس آقا ی بهارلو همین بحث پیش آمد که ایشان هم عقیده داشتند این نوع توضیحات به خصوص اگر زیاده از حد هم باشد، خواننده را نسبت به خواندن متن دلسر می کند و باعث می شود از خواندن کتاب صرف نظر کند. برای من هم پیش آمده.
امکانات: Email Website

ثبت نظر
برای ثبت نظر جدید در ارتباط با نوشته فرم زیر را کامل کنید.
وارد کردن مواردی که با علامت v مشخص شده‌اند الزامی است.
نام: v
Chage Language
پست الکترونیک:
سایت اینترنت:
نظر شما: v
 :artist:  :biggrin:  :bowl:  :cry:  :dizzy:  :mad:  :nono:  :pirate:  :sad:  :shocked:  :sick:  :smile:  :tongue:  :uhh:  :wacko:  :wink:  :yinyang:

نظر خصوصی
در صورت انتخاب این گزینه، نظر بصورت خصوصی ثبت خواهد شد و فقط توسط مدیر سایت قابل مشاهده خواهد بود.
تاییدیه: v
برای تایید اطلاعات فرم متن داخل تصویر را مجددا وارد نمایید.

 
نوشته‌های مرتبط

RSS 2.0

javied1364@gmail.com

امکانات
خبرنامه سایت
گزارش‌ها
مطالب سایت
نوشته ها: ۲۸۰
نظرات: ۹۸۳
دنبالکها: ۰
مشاهده صفحات
تعداد کل: ۲۵۹۰۹۲۳ صفحه
مشاهده امروز: ۳۲ صفحه
بیشترین مشاهده:
جمعه - ۴ فروردین ۱۳۹۶
تعداد: ۲۶۶۷۴ صفحه
بازدید همزمان
در حال حاضر: ۲ نفر
بیشترین بازدید همزمان:
چهارشنبه - ۱۷ شهریور ۱۳۹۵
تعداد: ۳۶۱ نفر
مراجعه به: